0

Μαθήμα Νεοελληνικής Ανατομίας (1)

Posted by evaggelia tsigara on 12:22 μ.μ.
Ήταν, που λες, κάποτε μία εποχή γαμάτη, μία εποχή που τα επέτρεπε και τα συγχωρούσε όλα...


Σε μια μικρή χώρα στα ανατολικά της Ευρώπης, στην Ελλάδα, οι άνθρωποι ζούσαν τρισευτυχισμένοι και, έχοντας ως εθνικό τους σπορ το βόλεμα, ένιωθαν έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο πάνω σε δανεικές πλάτες. 

Κάποιοι είχαν ανέκαθεν χρήματα και τα αυγάτισαν (ή τα έχασαν στο χρηματιστήριο)
Κάποιοι απλά απέκτησαν λίγα παραπάνω χρήματα. 
Κάποιοι άλλοι απέκτησαν πάρα πολλά χρήματα και μάλιστα μέσα σε λίγα χρόνια. 
Τέλος, κάποιοι καταΐδρωμένοι έμειναν  στον αιώνα μικροαστοί είτε γιατί δεν ήξεραν να παίζουν το παιχνίδι σωστά είτε  γιατί δεν είχαν τις σωστές γνωριμίες, όπως θα ακούσεις να λένε  συχνά στην πιάτσα. 

Για τους πρώτους η ζωή δεν διαφοροποιήθηκε αισθητά διότι οι υλικές ανάγκες ήταν από νωρίς ικανοποιημένες.

Για τους δεύτερους η ζωή φάνταζε να αλλάζει ενώ στην ουσία τίποτα δεν άλλαζε! Εξάλλου, από μόνη της η αύξουσα υπερκαταναλωτική μανία έφτανε και περίσσευε για να ταΐσουν με φούμαρα την απάτη της ματαιότητάς τους.

Για τους τρίτους ζωή εκτοξεύτηκε. Ξαφνικά είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν τα πάντα και να αισθανθούν θεοί στη θέση του θεού. Άλλωστε είχαν σε όλα ΔΙΚΙΟ! Μπορούσαν να κρίνουν, να κατακρίνουν, να σνομπάρουν, να φτύνουν και να γλείφουν τον καθένα ανάλογα με το εκάστοτε συμφέρον και την εκάστοτε κοινωνική τάξη βεβαίως βεβαίως. Μπορούσαν ακόμη και να επαίρονται πως ανήκουν σε μια διαφορετική, ανώτερη κάστα ανθρώπων που ούτε είναι πρέπον πια να ντύνεται, να τρέφεται και να διασκεδάζει όπως όλοι οι υπόλοιποι "νηστικοί" του είδους, ούτε να συναθροίζεται μαζί τους σε μέρη κοινόχρηστα και μίζερα, μα ούτε και να συνδιαλέγεται. Και, ναι, αυτοί είναι οι λεγόμενοι νεόπλουτοι που με την υπερβολή και το ναρκισσισμό τους χαρακτήρισαν μία ολόκληρη εποχή και σήμερα, τουλάχιστον στο 90% τους, ζουν ένα αληθινό ΔΡΑΜΑ!

Για τους καταΐδρωμενους, τέλος, η ζωή έγινε άπιαστη. Δεν κατάφεραν ποτέ να αγγίξουν ούτε στο τόσο το αμερικανικό όνειρο, που ζούσαν οι γύρω γύρω κυρίως με χρήματα δανεικά, συνεπώς έμειναν με την όρεξη και με την οργή ίσως κάτω από τα χείλη...

Οι νεοέλληνες στο σύνολό τους σχεδόν (με ή χωρίς χρήματα, με ή χωρίς θέση στο δημόσιο, με ή χωρίς υπερχρεωμένες πιστωτικές) ήταν ανέκαθεν ένα είδος μισητό για τους νοήμονες Έλληνες και μη, που, έχοντας λάβει την παιδεία των αρχαίων φιλοσόφων και των νεότερων αγωνιστών, δε διανοούνταν ουδέποτε μεγαλύτερο ξεπεσμό από εκείνον της πλήρους εξάρτησης ενός λαού από την ύλη και την ουτοπία της τραπεζικής πίστωσης.... 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)

6

Παραλήρημα με πιάνει (Μεγαλοβδομαδιάτικα!)

Posted by evaggelia tsigara on 11:53 π.μ.
Τη Μεγάλη Βδομάδα, που λες, με πιάνει κάτι περίεργο, κάτι σαν παραλήρημα να το πω, κάτι σαν ντελίριο να το πω, κάτι σαν "σκέφτομαι_χίλια_πράγματα_το_λεπτό_και_τελικά_δεν_ξέρω_τι σκέφτομαι" να το πω, τέλος πάντων κάτι τέτοιο... Και εξηγούμαι ευθύς αμέσως!

ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ, λοιπόν με πιάνει ΑΥΤΟ!

Το ανθρώπινο είδος με εκνευρίζει πιο πολύ από ποτέ γιατί:

1. Όλοι είναι έξω. Μπαμπάδες, μαμάδες, γιαγιάδες, γυμνασιόπαιδα, σκυλιά, γατιά, νονές βαφτιστήρια... Το να διασχίσεις αναίμακτα κάποιο, κεντρικό πεζόδρομο για να πας στη δουλειά σου μοιάζει με άπιαστο όνειρο. 

2. Όλοι κάτι ψωνίζουν! Ρε φίλε, συγγνώμη τώρα, αλλά πες μου ειλικρινά! Τι είναι αυτό το τόσο σημαντικό που πρέπει να αγοράσεις τρεις μέρες πριν το Πάσχα και δεν πρόφτασες να το αγοράσεις πιο πριν; Και γιατί τόσος πανικός και ταραχή που λέει και το άσμα; Μην ανησυχείς, φιγουρίνι θα είσαι στην Ανάσταση... 

3. Όλοι θυμούνται να πιουν καφέ με συγγενείς και φίλους. Ωραία, αυτό το δέχομαι! Με γεια σου με χαρά σου. Αλλά ρε συ το δόλιο το μωρό σου (ή το κατοικίδιο σου) τι αμαρτίες πληρώνει για να ακούει τις φωνές από εκατό άτομα γύρω γύρω, να ανασαίνει τους καπνούς και τα μικρόβιά σας και να ανέχεται τα χάδια του καθενός που νομίζει ότι τα παιδιά και τα ζώα είναι παιχνίδια για να περάσουμε την ώρα μας; Ε, ΑΜΑΝ! (που λέει και μια ψυχή εκεί έξω!)

Το χωριό μου είναι το ιδανικότερο μέρος, που θα μπορούσα να ζω γιατί:

1. Τα πάντα γύρω μοσχοβολούν και είναι χρωματιστά. 

2. Ο κάμπος είναι πράσινος και πιο ζωντανός από ποτέ σε μια ορμήτική φάση γέννησης και αναγέννησης.

3. Έρχονται οι παλιοί, σκορπισμένοι στους 5 ανέμους γνώριμοι και οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν (εντός και εκτός εκκλησίας, να τα λέμε κι αυτά!)

Αισθάνομαι μια μελαγχολία και μια χαρά ταυτόχρονα!
Ίσως να είναι το θείο δράμα,
ίσως να είναι η νοσταλγία των παλιών εποχών τότε που το Πάσχα σηματοδοτούσε τις πρώτες μας απογευματινές εξόδους για παιχνίδι, 
ίσως να είναι αυτός ο αφόρητος έρωτας που δεν έχω ιδέα από που προέρχεται και ποιο είναι το υποκείμενό του, 
ίσως πάλι να είναι και το ζεστό οικογενειακό κλίμα που με κυκλώνει, πλημμυρίζοντας με με ευτυχία και δάκρυα.... 
Ίσως να είναι όλα αυτά μαζί ίσως και τίποτα, όμως το συναίσθημα προκύπτει πάντα το ίδιο. Αυτούσιο!

Η κλασσική μουσική ΤΑ ΣΠΑΕΙ!

Δε ξέρω για σας αλλά εγώ τη Μεγάλη Βδομάδα το ρίχνω στην κλασσική μουσική. Δεν αφήνω κονσέρτο για κονσέρτο ήσυχο. Με συνεπαίρνει ρε παιδί μου αυτός ο ήχος, Με συγκινεί. Με συγκλονίζει. Κάτι συμβαίνει γύρω μου και ύστερα με διακατέχει μία δίψα ανείπωτη για τη ζωή, μια γαλήνη και μια ανάταση καθολική.... (Για τη Μεγάλη Βδομάδα μιλάμε πάντα! Γιατί τις άλλες εποχές ακούω μέχρι και Βέρ(ν)τη!)

Τέλος, ναι, τη Μεγάλη Βδομάδα νιώθω να βρίσκομαι πιο κοντά στο θεό...

Δεν μπορώ να το εξηγήσω γιατί δεν έχω καταλήξει αν πρόσκειμαι ή αν θέλω να πρόσκειμαι σε κάποιο συγκεκριμένο δόγμα, εν τούτοις αυτές τις ημέρες βλέποντας τον Χριστό εκεί πάνω στο σταυρό (και τον Ιησού απο τη Ναζαρέτ στον Αντένα), συγκινούμαι βαθιά κι ελπίζω ξαφνικά σε μιαν ανάσταση, που θα φέρει χαρά. 

Σας αφήνω με μια τεράστια προσμονή, όχι για τα κρέατα και τα κλαρίνα, αλλά για εκείνη τη μαγική στιγμή των ύμνων του επιταφίου, που ανέκαθεν έκανε το μέσα μου να σκιρτάει, να εξατμίζεται και να λυγίζει... 

Καλή Ανάσταση παιδάκια....! Αγαπήστε πολύ και φάτε λίγο! Φιλιά!



2

Ως κι οι θάλασσες (κλεμμένο)

Posted by evaggelia tsigara on 1:48 μ.μ.
Τίτλο δεν έβρισκα πάλι και λέω χαλάλι θα κλέψω έναν από την Ελεονώρα τη Ζουγανέλη. Ψεύδομαι. Αυτή τη φορά τα πράγματα λειτούργησαν αντίστροφα. Ο τίτλος ήταν έτοιμος από την πρώτη κιόλας στιγμή που άκουσα αυτό το μεγάλο τραγούδι σε στίχους Ελένης Φωτάκη και μουσική Μίνωα Μάτσα.
Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που τους διώχνουν ως κι οι θάλασσες; Αναρωτήθηκα. Μάλλον, μου απάντησε κάποιος ή κάποια από τα πίσω σκοτεινά μέρη του μυαλού μου. Πώς να σε αντέξει μια θάλασσα όταν εσύ ονειρεύεσαι τον ουρανό; Κι από την άλλη πώς να σου επιτρέψει το πέταγμα ένας ουρανός όταν εσύ κοιμάσαι και ξυπνάς με μια θάλασσα στο νου; Μπερδεμένα πράγματα. Ανθρώπινα πράγματα, σάρκινα, αναπόδραστα. 

-Συμβιβάσου κι εσύ με κάτι.΄Όλοι συμβιβάζονται. Ένα μικρότερο όνειρο δεν παύει να είναι όνειρο. 
-Ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο όνειρο. Άσ' το. μου το χάλασες. 
-Εγώ φταίω. Συγγνώμη. 
-Μη, μη το κάνεις αυτό. Άσε με να φύγω αθόρυβα, σα να βαδίζω μέσα στο νερό. Άσε με να σε κοιτώ, σα να μην ξέρεις ότι σε κοιτώ. Άσε με να βουλιάζω σαν άστρο στο ίδιο μου το καρδιοχτύπι, και να σ' αποχαιρετώ. Δε φταις εσύ. Δεν μου το χάλασες εσύ. 
-Τότε ποιος; 
-Η αγάπη η ίδια και ο χρόνος. Η ρίζα μου στο σώμα σου κι η θάλασσα στο κρεβάτι μας πλάι. Εγώ απ' άκρη σ' άκρη και το γραφτό μου..

*Συνειρμικά λόγια σε ένα χαρτί που μένει λευκό όσο μελάνι κι αν στάξεις πάνω του. 
 Μετάφραση: Μάλλον έφαγα βαριά για Κυριακή βράδυ!

Καλά ξημερώματα Δευτέρας παιδάκια! 


3

Καταιγίδες έρωτες ( ή μια βροχή για να ρθεις)

Posted by evaggelia tsigara on 10:59 π.μ.


Ξημερώνει και σ’ ακούω στη βροχή. 
Αυτός μονάχα ο γνήσιος ανόθευτος ήχος έμεινε να σε παρομοιάζει ακόμα στ’ αυτιά μου. Σα να μην έφυγες, λέει, σα να με περιμένεις με ζεστό καφέ στο σαλόνι, σα να γελάς όπως γελούν εκείνοι, που ονειρεύονται. Πρέπει να σηκωθώ.Πρέπει να πάω κάπου. Δεν έχω να πάω κάπου, αλλά πρέπει. Πρέπει, όπως λέμε βρέχει, όπως λέμε ανατέλλει ο ήλιος, όπως λέμε πεινάω.Έτσι με έμαθαν να ζω κι ας μη σου άρεσε ποτέ όλος ετούτος ο συμβιβασμός μου. 

Δε ξέρω ποια μάσκα να φορέσω σήμερα. Τις έχω βαρεθεί, με σφίγγουν, με κάνουν να θέλω να γεράσω νωρίτερα, να μην τις χρειάζομαι πια για να πείσω ότι είμαι κάτι που, εκ των πραγμάτων, δεν θα μπορέσω να γίνω. Μπερδεύτηκα. Πάντα μπερδεύομαι. Εγώ μπερδεύομαι κι εσύ εκνευρίζεσαι, που δεν έχεις εύκαιρη ούτε μία λύση για να με παρηγορήσεις. Παρηγοριά. Μου φαίνεται τόσο άσχημη αυτή η λέξη μερικές φορές. Γιατί να σε παρηγορούν και όχι απλά να σ’ αγαπούν χωρίς άλλα λόγια; Δεν το καταλαβαίνω. Αισθάνομαι ανόητη σε έναν κόσμο που κανονικά οι ανόητοι προοδεύουν, μα εγώ, τι πρωτότυπο, ούτε αυτό δεν κατάφερα. Έγινα παρανάλωμα στις επιθυμίες μου, ένα σώμα εύπλαστο στα χέρια εκείνων, που νόμιζα ότι είχαν κάτι να μου πουν μόνο και μόνο, επειδή μπόλιασαν στη ψυχή μου τον έρωτα και τον αποθέωσαν. Είναι τουλάχιστον εθιστικό να ζει κανείς μέσα σε μια τέτοια οφθαλμαπάτη με τα μάτια κλειστά. Είναι αναγκαίο ίσως για να αντέξει ύστερα την πτώση, την έκπτωση, το ξέχασμα. Αλίμονο σε εκείνους που δεν θα παραδοθούν μήτε για μια μικρή, αδιαίρετη στιγμή στο αυτονόητο ένστικτο της εξάρτησης από ένα άλλο σώμα. Αλίμονο και σε εκείνους που θα το επιδιώξουν τόσο αυστηρά ώστε να πιστέψουν ότι μπορούν ακόμα και να το αγοράσουν. Αλίμονο και σε μας τους δυο, που στήσαμε τόσες απάτες ανάμεσά μας, θαρρείς κι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να ζήσουμε μαζί.

Δυναμώνει έξω. Κάτι αποφασισμένες στάλες πέφτουν στο τζάμι μου με επιμονή, λες και θα της λυπηθώ και θα ανοίξω να περάσουν από μέσα. Μα, ποιος θέλει να περάσει από μέσα; Ποιος να αρνηθεί αυτό το φθινόπωρο; Ποιος να πει όχι στην καταιγίδα, που μυρίζει ακόμα καλοκαίρι; Θέλω να πιάσω λίγο βρεγμένο χώμα και να σε θυμηθώ. Να σε θυμηθώ ακέραιο, όπως ήσουν μετά από κάθε μας μικρό ταξίδι, όπως ήσουν όταν ενθουσιαζόσουν με ένα καινούριο βιβλίο, όπως ήσουν όταν απ’ τη μεριά σου στο κρεβάτι γύρευες τη δικιά μου για να βεβαιωθείς ότι είμαι εκεί, ότι δεν έφυγα μεσ’ τη νύχτα, παρασυρμένη από κάποιο αερικό. Ίσως να μην φανταζόσουν ότι θα έφευγες εσύ πρώτος, όμως εγώ το φοβόμουν. Κι όσο φοβόμουν τόσο πιο εύκολο σου έκανα το φευγιό. Γιατί βλέπεις όταν ο άνθρωπος φοβάται, δεν κρατά ούτε μια στάλα από τη λογική του. Τυφλώνεται, παραλογίζεται, σέρνεται μικροπρεπής στα ασήμαντα της κάθε μέρας. Βγάζει απ’ τα χείλη του λέξεις που ποτέ δεν θα άξιζαν σε έναν άνθρωπο παρά μόνο αν ήταν κάποιος εκ γεννετής τύραννος ή δολοφόνος. Ωρύεται, κλαίει, ξεσπά, κατηγορεί. Ύστερα ζητά συγγνώμη. «Φοβάμαι μη σε χάσω», λέει μετά. Γατζώνεται από μια αγκαλιά απελπισίας. Μένει εκεί ώσπου να κοπάσουν οι άνεμοι, ώσπου να ημερέψει λίγο ο φόβος. Όταν σηκώνει το βλέμμα, είναι ήδη πρωί, άλλο  ένα πρωί, άλλο ένα καθάριο πρωί. «Όλα θα φτιάξουν» λέει μα δεν το εννοεί. Ξέρει ότι ο φόβος έχει μονάχα δύο πιθανές διαδρομές: αυτή της πτώσης κι αυτή της πραγματοποίησης. Ξέρει επίσης ότι αδυνατεί από τα γεννοφάσκια του να τον νικήσει, άρα μάλλον απομένει μία διαδρομή. «Φύγε όσο είναι νωρίς. Καλύτερα να πονάω που σε έχασα, παρά να τρεμουλιάζω κάθε βράδυ κάτω από το σεντόνι μη τυχόν και σε χάσω».  Τέλος πάντων. Δε λένε ότι ένα «τέλος πάντων» αρκεί για να αποσιωπήσει όλη την προηγούμενη αυθαιρεσία των λόγων σου; Τέλος πάντων. 

*Η φωτογραφία απεικονίζει τον Παλαιό Παντελεήμονα Πιερίας και ανήκει με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος στον Απόστολο Παπακρίβο, που αρχίζει να ανακαλύπτει σιγά σιγά τα ταλέντα του.

Υ.Γ. Ιωάννα Πετρίδου σε ευχαριστώ που μου κάνεις τη χάρη και διαβάζεις ό, τι σου στέλνω! 

Υ.Γ. Παρτίδες με την επικαιρότητα δεν θα ανοίξω ακόμα! Περιμένω... 


3

Όταν το "Interstellar" μου άλλαξε τη ζωή

Posted by evaggelia tsigara on 4:25 π.μ.
(Ομολογώ ότι το είδα αργοπορημένα, σχεδόν, δηλαδή, ένα χρόνο από τότε που προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας, αλλά δεν μπορούσα να κρατηθώ... Έπρεπε να γράψω κάτι... )

Χθες βράδυ, λοιπόν, και έπειτα από την έντονη προτροπή του αδερφού μου (Χρηστάρα σ' αγαπώ!) αποφάσισα να δω το "Interstellar". Η αλήθεια είναι ότι έτρεφα αρκετά υψηλές προσδοκίες μιας και οι περισσότεροι, που το είχαν δει, μιλούσαν για μία ταινία που δεν ανήκει σε κανένα κινηματογραφικό είδος, για μια ταινία καθηλωτική και μοναδική, για μια ταινία που μπορεί να είναι και ό, τι καλύτερο έχεις δει. Με τούτα και με εκείνα, που λέτε, στρογγυλοκάθισα (για την ακρίβεια στρογγυλοξάπλωσα) μπροστά στον υπολογιστή και για τα επόμενα 169 λεπτά δεν θυμάμαι να αισθάνομαι το παραμικρό από το εξωτερικό περιβάλλον. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη, ούτε ανάγκη για νερό, ούτε πιάσιμο από την ακινησία ούτε τίποτα... Μόνο την καρδιά μου, μόνο αυτήν ένιωθα να χτυπάει δυνατά και να περιπλανάται στα δικά της υπαρξιακά ερωτήματα. Μη σας περνάει από το νου ότι θέλω να κάνω κριτική στην ταινία. Καμία σχέση. Θέλω απλά να επικοινωνήσω την εμπειρία μου, να την μοιραστώ και να βρω ίσως, κάπου, κάπως λίγη ανταπόκριση... 

Στην αρχή νόμιζα ότι θα παρακολουθήσω μία ταινία επιστημονικής φαντασίας με μπόλικα εφέ εικόνας και ήχου από εκείνα που σε εντυπωσιάζουν συχνά πυκνά για να μην προσέχεις τα κενά στη γραφή. Στη συνέχεια αναθεώρησα. Σκέφτηκα πως τελικά κάτι θέλει να πει αυτό το φιλμάκι. Έπειτα βίωσα το ανθρώπινο δράμα στην πιο απελπιστική του έκδοση, μετά το υπαρξιακό μας διακύβευμα, μετά την ελπίδα, μετά πάλι την απελπισία, μετά την ειρωνεία, μετά το φως και το σκοτάδι σε μία αλληλουχία επικίνδυνη, μετά το χάος . Ναι, χάος. Δε ξέρω αν έχω αισθανθεί ξανά αυτό το χάσιμο μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό. Δε ξέρω καν αν μπορώ να το περιγράψω. Το σύμπαν, οι πλανήτες, ο θάνατος, η φύση, η ζωή, η οργή, το ψέμα, η επιβίωση, η αγάπη, όλα μαζεμένα σε δυόμιση ώρες περιπλάνησης, όχι τόσο στα ανεξερεύνητα μονοπάτια του απείρου και των αστεριών, αλλά στις σκιερές διαδρομές του ίδιου σου του αλλόκοτου ψυχισμού, που παλεύει να κατανοήσει για ποιον λόγο υπάρχουμε και ποιο είναι το μέλλον μας, ή το μακρινό παρόν μας ή το παρόν μας στο μακρινό μέλλον ή το τώρα μας στην τροχιά της σχετικότητας του χρόνου και της επαφής... 

Σας μπέρδεψα γι' αυτό δεν θα προσθέσω κάτι άλλο... Το Interstellar, το παραδέχομαι, μου άλλαξε τη ζωή ή έστω την οπτική. Με έκανε να βλέπω πίσω από τα ρολόγια, πίσω από τον ορίζοντα και τους εαυτούς, με έκανε να μη φοβάμαι το χάος μου αλλά να το κοιτάζω στα μάτια και να το νικάω, με έκανε να πιστεύω στη ζωή μας απ όπου κι αν προέρχεται, όπου κι αν θέλει να μας πάει...

Συγχαρητήρια στους δημιουργούς ακόμη και για τα λάθη τους
...!! 





3

Η ζωή μετά το ΣΟΚ!

Posted by evaggelia tsigara on 4:44 π.μ.
Ποιος θα διαφωνήσει ότι όσα ζήσαμε το καλοκαίρι με τα capital controls, τα Grexit, τα επανωτά Eurogroups και όλα τα σχετικά αποτέλεσαν το πιο ακραίο σοκ στην ιστορία της Ενωμένης Ευρώπης; Ποιος θα μας πει ότι δεν υπήρξε απόλυτη σύγχυση και απρόβλεπτος πανικός; Ποιος θα μας πείσει ότι όσα βιώσαμε δεν μας άφησαν κατάλοιπα; Απάντηση: Κανείς! 

Όσοι γνωρίζουν για το  λεγόμενο δόγμα του σοκ, θα ξέρουν ότι στην ιστορία των βιομηχανοποιημένων, νεοφιλελεύθερων οικονομιών έχει εφαρμοστεί πολλάκις η συγκεκριμένη τακτική. Πρώτα προκαλείς στον λαό σου ένα μεγάλο σοκ, ή αλλιώς έναν εκτεταμένο πανικό, που δήθεν προέρχεται από εξωγενείς παράγοντες και τον απειλεί σημαντικά, για παράδειγμα τους κάνεις να αισθάνονται ότι λόγω ανταγωνισμού με τις άλλες χώρες κινδυνεύουν να χάσουν κάθε κεκτημένο τους εργασιακό δικαίωμα για να προσαρμοστούν στις νέες αγοραίες συνθήκες. Έπειτα, εμφανίζεσαι ως ο ηγέτης - ήρωας που πάλεψε με αυταπάρνηση για να σώσει ό,τι απέμεινε και αναγκάστηκε να πάρει δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις ως προς αυτή την κατεύθυνση. Στη συνέχεια, λες πως έσωσες κάτι μικρό και ότι αυτό είναι προτιμότερο από το να τα είχες χάσει όλα. Τέλος, εισηγείσαι στους πολίτες σου να συμμορφωθούν με τις δύσκολες αποφάσεις σου και να τις υπηρετήσουν, αν θέλουν να αποτελούν μέρος της νέας εποχής με αξιώσεις για ένα καλύτερο "ελεύθερο", "¨αξιοπρεπές" μέλλον... Μήπως στην παραπάνω χιλιοειπωμένη ιστορία αναγνωρίζετε κάποια κοινά με την δική μας πρόσφατη περιπέτεια; Λέω εγώ τώρα!

Οκ, είναι ολοφάνερο και δεν νομίζω να εξηγήσουμε ότι η Ελλάδα υπήρξε το πρώτο πειραματόζωο του σοκ στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση... Το ζήτημα έγκειται στο αν τελικά το σοκ πέτυχε και αυτή τη φορά τον σκοπό του. Βεβαίως και τον πέτυχε. Αφού πανικοβληθήκαμε, αφού μείναμε μέρες ολόκληρες ξάγρυπνοι, αφού σταθήκαμε σαν αλυσοδεμένοι δούλοι μπροστά στα ΑΤΜs, αφού συρθήκαμε σε μια φαρσοκωμωδία - δημοψήφισμα, πιστεύοντας μάταια ότι οι λαοί αποφασίζουν για τον μέλλον τους, αφού εκβιαστήκαμε, αφού απελπιστήκαμε στην ιδέα του ασύντακτου χάους και του δελτίου τροφίμων που μας πλησίαζε, αφού πέσαμε στα πόδια των δανειστών μας για να διεκδικήσουμε λίγο οίκτο, τελικά ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΑΜΕ! Είπαμε "κάντε ό, τι θέλετε από δω και πέρα, δεν μας νοιάζει. Δεν θα ασχοληθούμε άλλο. Αρκετά πιεστήκαμε. Αρκετά μιζεριάσαμε. Αρκετά τρελαθήκαμε. Τώρα πρέπει να επανέλθουμε στην κανονικότητα και θα εφαρμόσουμε ό,τι μας πουν προκειμένου να μη ζήσουμε ξανά τέτοιες δύσκολες ώρες!"

Αυτή είναι η ζωή μας μετά το σοκ.... Απόλυτα απαθής και συμβιβαστική... Χωμένη βαθιά μέσα στην αποχαύνωση μιας πλαστής αισιοδοξίας και μιας φρούδας, αναξιόπιστης ελπίδας, που δεν έχει πια τίποτα να υποσχεθεί και τίποτα να πραγματώσει... 

Η ζωή μετά το σοκ, ωστόσο, έχει και μια άλλη όψη, αυτή της συνειδητοποίησης... Αρκεί να εκμεταλλευτούμε τη λειτουργία του εγκεφάλου μας και να απαλλαχτούμε από τους ανόητους συναισθηματισμούς που μας οδηγούν επανειλημμένα σε επιπόλαιες και αψυχολόγητες αποφάσεις...! 

Καλή τύχη Ελλάδα!



1

Το νόημα που τρέχει

Posted by evaggelia tsigara on 8:42 π.μ.
Κάτι τέτοιες χειμωνιάτικες μέρες αισθάνομαι την ανένδοτη ανάγκη να βγω στη βροχή· στην βροχή την πραγματική αλλά και σε εκείνη των ερωτηματικών μου. Δε ξέρω αν μπορώ να γυρέψω απαντήσεις. Ίσως να είναι νωρίς, ίσως και πολύ αργά. Μπερδεύομαι. Πάω πάλι από την αρχή. Ψάχνω για πυξίδα σε ένα χάος που μετράται μόνο με το άπειρο, με το ιλιγγιώδες. 
Το νόημα τρέχει κι εγώ πίσω του με την ανάσα κομμένη προσπαθώ να ερμηνεύσω ό, τι προλαβαίνω μέσα σε μια ζωή μικρή και ανυπόμονη. Δεν τα καταφέρνω. Ξαναπροσπαθώ. Το νόημα τρέχει ακόμη πιο γρήγορα κι έχω πλέον κουραστεί να το κυνηγώ. Το αφήνω να δω μέχρι πού θα φτάσει. Δεν θα πάει μακριά, σκέφτομαι, θα το συναντήσω κάποτε. Συνεχίζω από εκεί που σταμάτησα. Στο δρόμο απαντιέμαι με μια γυναίκα, η οποία μου μοιάζει λίγο και περπατά αργά παρέα με έναν σκύλο. Την ρωτάω αν είδε πουθενά το νόημα. 
-Το νόημα ψάχνεις;
-Ναι. 
-Μην τρέχεις άδικα. Μην τρέφεις τις αυταπάτες σου με προσδοκίες. Δεν είναι το νόημα αυτό που βλέπεις πάντα να τρέχει εμπρός σου. Είναι ο εαυτός σου ο μελλοντικός. Αυτός που όλο λες ότι θα γίνεις, μα δε γίνεσαι ποτέ και καλά κάνεις και δε γίνεσαι, γιατί αν γινόσουν η περιπέτεια που σε κρατά ζωντανή θα καιγόταν μαζί με το παραμύθι σου. Ο άνθρωπος αν δεν έχει κάτι να κυνηγά, δεν προχωράει. Άρα, μάλλον σου είναι απαραίτητο αυτό το ολόγραμμα της ψυχής σου που συνεχώς σε προσπερνά. Αν θες να το ονομάσεις "νόημα" ονόμασε το. Μη λησμονήσεις ποτέ όμως, κι αυτό το λέω με κάθε βεβαιότητα, ότι το βαθύτερο νόημα βρίσκεται μέσα σου κι όσο πιο πολύ το καλλιεργείς και το ζορίζεις τόσο πιο καθαρό, τόσο πιο αυθεντικό γίνεται... Γύρισε πίσω. Κάποιοι ανησυχούν που λείπεις. Κάποιοι σε σκέφτονται. Κάποιοι περιμένουν να καθίσετε μαζί γύρω απ' το ίδιο τραπέζι... 

Απομακρύνομαι βρεγμένη με τα μάτια κλειστά. Οι σταγόνες πυκνώνουν. Νυχτώνει νωρίς. Προχωρώ πρώτη μου φορά δίχως να κυνηγώ τίποτα. Ένα βήμα ελεύθερο κι έπειτα άλλο ένα. Το παραμύθι δεν σκορπά, δυναμώνει. Κι αν ως τώρα δεν έχω βρει τον τρόπο να πολεμώ τα σκοτάδια που μου επιβάλλουν, δεν πτοούμαι. Όσο υπάρχουμε ακόμα από αίμα κι από χώμα κι όσο μας κυβερνά η καρδιά, που λέει κι ένα άσμα, τόσο θα πεισμώνουμε για το άγνωστο νόημα που θα μας λυτρώσει (μάλλον) όταν το βρούμε και το κατακτήσουμε, όταν το περιγράψουμε με όρους ανθρώπινους κι όταν εν τέλει το αποδεχτούμε!! 


Copyright © 2009 Η τεχνοκράτισσα All rights reserved. Theme by Laptop Geek. | Bloggerized by FalconHive.